26 februari:
1525 - Cuauhtemoc (ong. 22), Azteeks keizer, overleden;
1797 - De Bank of England geeft het eerste bankbiljet van 1 pond uit;
1802 - Geboorte Victor Hugo, Frans dichter;
1815 - Napoleon ontsnapt van het eiland Elba waar hij verbannen was;
1846 - Geboorte Buffalo Bill, Amerikaans pionier en officier;
1908 - Geboorte Tex Avery, striptekenaar;
1917 - In Utrecht wordt de eerste Jaarbeurs geopend;
1935 - In Daventry in het Verenigd Koninkrijk, demonstreert Robert Watson-Watt de eerste radar;
1946 - Oprichting JOVD;
1986 - Tineke Dijkshoorn wint de Elfstedentocht;
2011 - ONS-februari weekend te Drenthe.
En hoewel de voorgaande feiten schril afsteken bij de laatst genoemde, is de kans groot dat de geschiedenis anders zal oordelen. Een extra reden om een lans voor de laatste te breken. Dat is niet nodig voor het bevoorrechtte gezelschap dat op dit unieke weekend aanwezig was. De gelukkigen die de lange reis over de toendra's van Drente hebben gemaakt om aanwezig te zijn. De toendra's die bekend zijn om het voorkomen van enorme hopen zand, sporen van de tyrannomol. Maar daarover later wellicht meer. Ik houd mijn pleidooi hier vooral voor de ontwetenden. Voor zij die er niet bij waren. Voor zij, die van niets wisten. Of, vermoedelijk nog erger, wel wisten. Maar niet in staat waren te komen. Of, volkomen onbegrijpelijk, ervoor gekozen hebben niet te komen.
Elitetroepen en scherpschutters. Dat zijn de nieuwe woorden waarmee we de ONS kunnen samenvatten. Willem Tell en Robin Hood verbleken als vage herinneringen aan een grijs verleden, waar je niets van de vrezen hebt. Die splijten slechts pijlen en doorboren appels. Gaap. Mijn inschatting is dat er in de wijde omgeving van Borger geen gave appel meer te vinden is. Slechts manden vol met doorboorde exemplaren zijn er te vinden. En waar Robin Hood een houten pijl kon splijten, heeft de Ons in deze inzet verhoogd, en glasvezel pijlen gespleten.
Het talent van de Ons kwam echt boven bij het op de korrel nemen van de rat. De rat, die onze ochtenden zo vaak zuur heeft gemaakt. De rat, die menigmaal ongevraagd inwoning tussen de tanden heeft gezocht. De rat, die terwijl je slaapt zich op je smaakpapillen nestelt. De rat, waar geen merk tandpasta tegenop gewassen is. Die hooguit een minuut of 10 zich laat wegdrukken, om dan met hernieuwde vitaliteit terugkomt. Echter, ook de rat die zich, op het moment dat je fit en scherp bent en hem met één hand aankunt, zich niet laat zien. Deze rat presenteerde zich nu voor ONS: Nowhere to run, nowhere to hide. Eindelijk wraak. En spervuur van kogels heeft de rat te verduren gehad.
Na deze eneverende middag was het tijd voor de Ons om zich, in dit geval, bijzonder luxe ambiance terug te trekken. Tussen de tyrannomollen, zou later blijken. Alwaar onder het genot van enige alcoholische versnaperingen enige verdiepende gesprekken met nieuwe Ons-leden gevoerd konden worden. Maar niet te lang, want er is nog een lang avondprogramma. Per shuttle raasde de Ons door het landschap om zich tot in de kleine uurtjes in Meppel te vermaken. Waarvan, vanwege verminderde toerekeningsvatbaarheid van de deelnemers, vanaf hier verder geen verslag zal worden gedaan.
En na een paar uur slaap, het onvermijdelijke broodje ei en het minder onvermijdelijke bakje capuccino was het op de dag des heeren 27 februari, weer tijd om afscheid van elkaar te nemen. En de organisatie, bij deze nog een keer, te bedanken.
Tot een volgend legendarisch Ons-weekend!
